Revenge of the Wups!

Wie kent het niet? Net nieuwe, kleine kindertjes, bepakt en bezakt met levensgrote rugzakken, angstig hun weg vindend in die o zo grote nieuwe school. . . Nee dus! Sinds dit jaar is het voortaan anders. De brugklassers laten niet meer over zich heen lopen! Ze vechten terug!

Waar ik vroeger nog wel eens een smak tegen de muur aan maakte, een ruk aan m'n tas kreeg of flink geduwd werd door een ouderejaars, is het nu toch allemaal anders. Opnieuw liep er op 20 augustus een nieuwe lading brugklassers. Niet meer in kleine groepjes, maar in zwermen. Zogauw de bel gaat, komen ze al om de hoek van de gang gestoven - nee, niet gelopen, maar gegleden, vallend, schreeuwend, trekkend, krijsend. Als wildemannen sleuren ze zich een baan door de menigte, nietsontziend. Staat er een groepje leerlingen van de bovenbouw? Aanloopje nemen en beuken! Is de trap naar boven te vol? Trek weg wat je wegtrekken kan en sprint naar boven!

Natuurlijk klinkt dit allemaal wel erg overdreven, maar dat is het niet. Ik ben dan zo iemand die beleefd blijft en die niet terug duwt, daar ik altijd wat medelijden blijf houden met de nieuwe zending. Maar soms kan ik me niet inhouden binnensmonds stiekem de nieuwe zending te vervloeken.

Vroeger had je de dikke, de zielige, de kleine, de extreem lange. . . en nu heb je de hard duwende, de trekkende, de schoppende en de sadistische. Sadistische? Jazeker. Er lopen er bij - het moet gezegd worden dat men zich maar beter veilig opbergt als men ze aan ziet komen - die andermans tassen, welke tegenwoordig voornamelijk heuptassen zijn - want ja, ze lopen niet meer met backpack-koelkasten op hun rug - zo hoog mogelijk optillen en dan wegsmijten, wat vaak betekent dat de slachtoffertjes vallen en er zo een kettingbotsing in de gang is.

Om dan nog maar te zwijgen over de nieuwe functie van onze binnenplaats. Ooit, toen was het nog een rustig stukske plein met wat natuur. Not anymore. Nu is het de ideale plaats voor speelkwartier - ehm, maak daar maar halfuur van. Als wij bij Duits uitleg krijgen over het werkwoord, is het op het speelplein één grote, gillende basisschool. Voetbal, tikkertje. . . en ja: verstoppertje. Laatst was het onze Duits-leraar genoeg: de man liep op het raam af, trok het open en bulderde met volle kracht tegen de kindertjes die zich verstopten buiten bij het lokaal, dat ze op moesten rotten met hun speelgoedautootjes, waarop ze en masse weg stoven. Dat is nog eens een aanpak.

Het moge duidelijk zijn: wuppen zijn niet meer wat ze geweest zijn. De eens zo brave en schichtige kindertjes zijn meedogenloze renmachines geworden. Meer dan vroeger denken ze nog dat ze op de basisschool zitten en meer dan vroeger denken ze dat ze dé groep 8 zijn. Laten we maar zeggen dat het er mettertijd wel uit slijt!