De X-Factor (2)

Zaterdagavond de 25e was het dan zover: de X-Factor werd tot een hoogtepunt gebracht in de finale. Na een van paar fantastische optredens genoten te hebben, hoorde Nederland 's avonds laat de uitslag. En deze loog er niet om: Sharon heeft het felbegeerde platencontract gewonnen! En verdiend!

De ontlading na de uitslag (Foto: X-Factor website)

Om acht uur begon het festijn. Een groep 'fantastische' dansers (ahum. . .) opende de show en de kandidaten werden door ons Wendy naar voren gebracht. Ze vroeg op een euforische toon aan de finalisten hoe ze zich voelden. "Ik ben er helemaal klaar voor!" zei Richy (Ikzelf was al helemaal klaar met hém, liever gezegd!). Sharon, bescheiden als altijd, had er ook weer zin in.

De show was begonnen, en halverwege kwam Phil Collins (of Mister Phil Collinfff, aldus Wendy) ten tonele. Met zijn altijd te herkennen, karakteristieke stem liet hij ons nog 't een en ander horen, wat zeker mooi was. . . maar wat is die vent toch klein! Nooit gedacht. (Er was geen plaats meer in de auto voor zijn stelten, naar 't schijnt.)

Tegen het einde der show werden we massaal verrast door de 'eigen nummers' van de kandidaten - de componist werd ook nog even genoemd tussen neus en lippen door, maar dat scheen er niet echt toe te doen.

Het jurycommentaar was deze keer subliem (zucht. . .) en we kregen dan ook keer op keer te horen hoe veel ze wel waren gegroeid. Gelukkig gaf Henk een mooie onderbreking op deze lofprijzingen en vond hij Sharons júrk toch wel mooi! Het moet niet gekker worden.

Na meer dan anderhalf uur genoten te mogen hebben van al dat moois, verblijdde Wendy ons met een wel heel speciaal bericht: "De uitslag zie je vanavond!" (Het had niet langer moeten duren of we zagen de uitslag vannacht pas, maarja.)

Voor de uitslag kregen we een prettige onderbreking van Lotto Weekend Miljonairs Superzaterdag, of iets in die richting, waarna de uitslagshow aanving. Na opníeuw de hele levensloop van de kandidaten te horen hebben gekregen, werden we in Nederland na maanden eindelijk verlost met het alles zeggende antwoord: "Sharon!!!"

Richy werd zowat meteen naar de andere kandidaten gedreven met een welgemeend "Jij komt er nog wel" (zo in de toon van "Straks krijg je een snoepje!") en mee kwamen de slingers uit het plafond zetten. De jury en medewerkers kwamen naar het podium, bijna onder de voet gelopen door het blik persfotografen dat werd opengetrokken! Verbazingwekkend vlug daarna kwam de aftiteling al (nadat Sharon natuurlijk haar single nog even ten gehore had gebracht.). X-factor 2006/2007 was weer tot een goed einde gekomen.

Hoe zal het nu verdergaan voor Sharon? Laten we hopen niet zoals vorige jaren; de kandidaten zijn zowat verdwenen van het podium! Maar dat ze er zal komen, dat is zeker. Of Richy er zal komen, is minder zeker. Niet vanwege zijn talenten, maar vanwege zijn niet-platencontract. Zijn single ligt zowat bijna in de prullenbak! Op de website van X-Factor zou deze nog een tijdje te downloaden zijn voor het bescheiden (. . .) bedrag van ene euro vijftig. Natuurlijk zal deze doorgestuurd worden door wie dan ook, zodat straks heel Nederland met zijn single zit, maar het is toch jammer dat zoiets waar zoveel en zolang werk aan verricht is, nu al moet verdwijnen.

Ach, niet getreurd, het échte werk is bewaard gebleven in de vorm van Sharons single: Heartbreak Away! Met dit platencontract gaat ze het nog ver schoppen!

Balkenende 4

We hebben een nieuw kabinet! Het lijkt wel alsof we getrakteerd worden! Genaamd Balkenende 4 zal een nieuwe, frisse groep politici ons landje gaan besturen. Met aan Harer Majesteits rechterzij onze 'begenadigde' MPJP en links van haar PvdA-hopman Wouter Bos! Ze hebben er 'zin an' en willen allemaal graag een plaatsje achter die in groten getale aanwezige, felbegeerde persmicrofoons.

One big happy family! (Foto: de Volkskrant)

Onze politiek is vanaf donderdag ook vele nieuwe gezichten rijker (wie is dat type toch, boven Jan Peter?!). Maar ook oude bekenden, Golden Oldies met de nadruk op Oldies, zoals Piet Hein Donner of Ernst Hirsch Ballin, om maar even met de minsten te beginnen.

Wat dit nieuwe kabinet zo bijzonder maakt, is dat er sinds jaren weer eens wat linkse partijen bij zijn gekomen, waarbij men natuurlijk denke aan de PvdA en de hulptroep bestaande uit de toch enigszins links georiënteerde ChristenUnie onder leiding van André Rouvoet. Dat heeft Nederland toch wel verdiend, na al die jaren huwelijk tussen CDA en VVD. Maar, het is niet alles links wat er blinkt. Het CDA zorgt toch (volgens de meerderheid der stemmers) voor de benodigde portie gematigd (Christelijk!) rechts.

Maar hoe het zo allemaal gekomen is? Ik herinner het me als ware 't de dag van gisteren. Nederland was toe aan een nieuw kabinet. Daar Balkenende 3 ook weer bergafwaarts ging en een nieuw kabinet er toch aan zat te komen, was het in november weer eens tijd voor een ommekeer in de politiek. . . Althans, dat hoopten we. Jan Marijnissens e-mailactie (Jan is de man!) had goed werk verricht, waardoor Mark Rutte ook politiek gezien afgeserveerd werd (nadat dat wellicht al gebeurd was door het volk). Alles ging zoals het gaan moest en zo vernamen wij 's avonds, aan de buis gekluisterd, dat ook dit nieuwe kabinet er weer eentje van Balkenende zou gaan worden (minpuntje!).

Met nieuw vlees in de kuip zal Nederland de komende jaren bestuurd gaan worden. Nieuwe AOW-plannen, een Generaal Pardon voor alle asielzoekers (waar ze die generaal toch vandaan gaan halen weet ik ook niet) en ook deze keer weer grootse plannen om te gaan bezuinigen. Het zal mij benieuwen hoe dat laatste gaat gebeuren want ik ben al blij toe dat de heel de zorgsector afbrekende Hoogervorst eindelijk weg is. Ook maarschalk Rita Verdonk heeft de aftocht geblazen. Ze heeft haar ambt overgedragen aan Ella Vogelaar (zelfs de náám is al beter!).

We zullen zien of de in het verleden druk debatterende en ruzie makende PvdA en CDA tóch met elkaar overweg zullen kunnen, of het asielzoekersbeleid beter wordt, of het nieuwe ministerie Jeugd en Gezin aan gaat slaan en of Nederland eindelijk wat linkser wordt. Want dát mag het!

De X-Factor

Iedereen heeft er wel iets van gehoord of gezien: De X-Factor, de succesvolle opvolger van Idols. Idols was me voorgaande jaren goed bevallen, dus ook afgelopen herfst besloot ik maar weer eens te gaan kijken.

Het was even wennen (al dat rood!) maar uiteindelijk is De X-Factor me toch wel weer bevallen. Dit alles werd gepresenteerd door Wendy van Dijk, bekend van Hart in Aktie (waar ze haar van mijn part bij best hadden mogen laten, maar soit).

Zodoende arriveerden we bij de live-shows met een leuke groep zangers en zangeressen. Zo waren bijvoorbeeld Groovin' Sound doorgegaan (wie waren dat ook alweer?) maar ook Anja, die volgens sommigen al een artieste van wereldformaat was, Hearts (de mini-playback-show leeft voort!) en ons aller Dorine, met haar eigen charme en fantastische stem. Ook ging een finaleplaats niet voorbij aan Christian, een hoogst vriendelijke maar zich totaal niet als rocker gedragende (nee echt niet Henkjan!) jongeman.

De jury was deze keer ook niet mis, ast'mblieft! Onze dit jaar toch wel wat meer op de achtergrond zijnde Henkjan Smits, de altijd rechtvaardige doch charmante Marianne van Wijnkoop en op merkwaardige wijze scheef op zijn stoel zittende Henk Temming (de wederhelft van de voortdurende ruzie in de jury) fleurden de shows weer op. Zo werden de zangers in spe ook dit jaar weer van professionele kritiek voorzien, de ene keer gevolgd door een uitbundig gejuich, de andere keer vergezeld met een daverend "Boeh!".

Samen zorgden de kandidaten, de jury en niet te vergeten Wendy ("Christjaaan!") weer voor een goed gevulde zaterdagavond. . . en zondagavond! Want ook 's zondags, niet te vergeten, zaten wij allen voor de buis, de in totaal eigenlijk maar vijf minuten durende uitslag afwachtend. Eén voor één vielen de kandidaten af. De wat meer gevierde aftochten (Dag Hearts!) en de wat minder gevierde aftochten (Dorine zal in onze geest blijven) gingen aan onze ogen voorbij.

Henk Temming kwam zonder kandidaten te zitten (toch knap als je er met vier begon, meer dan de anderen hadden). Melanie met haar prille stem was de eerste van zijn pupillen die slachtoffer werd van zowel jurykritiek als weinig stemmen. Ruben beeldde zich te veel in volgens velen, en Dorine kon maar niet ophouden met de heks uit De Efteling's De Indische Waterlelies te spelen, wat haar fataal werd. En Anja had tóch niet dé X-factor, waardoor ze vorige week weggestemd werd, na de gevarenzone beter te hebben gekend dan haar microfoon.

Gelukkig, dacht ik, Henk zal nu niet meer iedere stok hoeven te zoeken om de kandidaten zijner collegae mee te slaan (ik werd hem al helemaal beu met zijn "Jullie hebben de verkeerde kleding aan!"). Als 'onafhankelijk jurylid' bracht hij zijn wijze woorden te ieders gehore (al mocht hij van mij nog ietsjes méér onafhankelijk zijn en ook maar meteen áchter de coulissen gaan zitten) en zo bleven er na talloze afgevallen kandidaten ook maar twee juryleden over.

Zo kabbelde alles rustig voort, tot die ene avond, op den zondag den negentienden februari in het jaar onzes Heren, dat X6 afviel. Zulk ene frisse, sprankelende, vernieuwende groep viel ten prooi aan de duizenden stemmertjes die Richy's blunders, met als toppunt zijn New York (getooid in kledij en al!) van de afgelopen tijd vergaven. . . en dat alles met maar twee procent verschil qua stemmen! Het zou toch verboden moeten worden.

Natuurlijk was X6 niet dé groep der groepen en natuurlijk zouden ze nooit kunnen hebben winnen en natuurlijk zou de naam zijn kracht verliezen in Engels sprekende landen (ex-zes wordt immers ex-six!). Er waren er ook maar enkelen bij die écht leuk konden zingen of überhaupt een keer aan het woord kwamen (Ik ken zelfs nog maar twee namen!). Maar toch. . . de vriendschap tussen hen, het plezier, hun toch zeker knappe zangkunsten (met het oog op Sanne). . . Ze hadden deze aftocht gewoon niet verdiend.

Richy, daarentegen, mocht van mij linea recta weg. Zijn onnozele blik, valse en lelijke stem en zijn totaal niet vernieuwende repertoire waren het van mij echt niet waard om hem door te laten gaan. Maar ja, heb ik me laten vertellen, smaken verschillen. En laat zijn uiterlijk nou nét de smaak zijn van duizenden meisjes wier mobieltjes al in d'n aanslag lagen bij het openen van de lijnen! Zij zorgden er toch maar voor dat X6 met twee procent minder stemmen naar huis kon vertrekken. Ineens. Doei. Zonder pardon (nou ja, wél met eerst een uur extra show, een zenuwslopend muziekje en zowat hun hele levensloop).

Maar, hoe treurig wijlieden ook zijn mogen, hoe veel Richy aanbiddende meisjes er ook zijn, neemt dit alles niet weg dat Sharon gaat winnen! En winnen mag ze van mij, absoluut! Haar stem, haar blik, haar gevoel voor muziek, dat eenieder tranen op de ogen kan toveren, haar muzikaliteit. . . haar X-factor! Deze redenen zorgen ervoor dat ook anno 2007 Nederland weer een groot idool rijker gaat en zal worden. En wel te verstaan Sharon uit Biddinghuizen! Nou alleen nog maar wachten tot de finale op zaterdag!

Een gloednieuwe weblog!

Vanavond kreeg ik ineens een ingeving: zou het niet leuk zijn als ik eens een blog maakte! Ik zat er al een tijdje over na te denken, maar na me goed te hebben laten inlichten zette ik de stap: Yoïn's Blog was geboren!

Ik weet nog niet echt wat ik er allemaal in ga schrijven, maar enthousiast als ik ben, gaat dat allemaal wel goed komen! Mijn muziek, video's. . . het zal allemaal zeker nog een keer langskomen!