Iedereen heeft er wel iets van gehoord of gezien: De X-Factor, de succesvolle opvolger van Idols. Idols was me voorgaande jaren goed bevallen, dus ook afgelopen herfst besloot ik maar weer eens te gaan kijken.
Het was even wennen (al dat rood!) maar uiteindelijk is De X-Factor me toch wel weer bevallen. Dit alles werd gepresenteerd door Wendy van Dijk, bekend van Hart in Aktie (waar ze haar van mijn part bij best hadden mogen laten, maar soit).
Zodoende arriveerden we bij de live-shows met een leuke groep zangers en zangeressen. Zo waren bijvoorbeeld Groovin' Sound doorgegaan (wie waren dat ook alweer?) maar ook Anja, die volgens sommigen al een artieste van wereldformaat was, Hearts (de mini-playback-show leeft voort!) en ons aller Dorine, met haar eigen charme en fantastische stem. Ook ging een finaleplaats niet voorbij aan Christian, een hoogst vriendelijke maar zich totaal niet als rocker gedragende (nee echt niet Henkjan!) jongeman.
De jury was deze keer ook niet mis, ast'mblieft! Onze dit jaar toch wel wat meer op de achtergrond zijnde Henkjan Smits, de altijd rechtvaardige doch charmante Marianne van Wijnkoop en op merkwaardige wijze scheef op zijn stoel zittende Henk Temming (de wederhelft van de voortdurende ruzie in de jury) fleurden de shows weer op. Zo werden de zangers in spe ook dit jaar weer van professionele kritiek voorzien, de ene keer gevolgd door een uitbundig gejuich, de andere keer vergezeld met een daverend "Boeh!".
Samen zorgden de kandidaten, de jury en niet te vergeten Wendy ("Christjaaan!") weer voor een goed gevulde zaterdagavond. . . en zondagavond! Want ook 's zondags, niet te vergeten, zaten wij allen voor de buis, de in totaal eigenlijk maar vijf minuten durende uitslag afwachtend. Eén voor één vielen de kandidaten af. De wat meer gevierde aftochten (Dag Hearts!) en de wat minder gevierde aftochten (Dorine zal in onze geest blijven) gingen aan onze ogen voorbij.
Henk Temming kwam zonder kandidaten te zitten (toch knap als je er met vier begon, meer dan de anderen hadden). Melanie met haar prille stem was de eerste van zijn pupillen die slachtoffer werd van zowel jurykritiek als weinig stemmen. Ruben beeldde zich te veel in volgens velen, en Dorine kon maar niet ophouden met de heks uit De Efteling's De Indische Waterlelies te spelen, wat haar fataal werd. En Anja had tóch niet dé X-factor, waardoor ze vorige week weggestemd werd, na de gevarenzone beter te hebben gekend dan haar microfoon.
Gelukkig, dacht ik, Henk zal nu niet meer iedere stok hoeven te zoeken om de kandidaten zijner collegae mee te slaan (ik werd hem al helemaal beu met zijn "Jullie hebben de verkeerde kleding aan!"). Als 'onafhankelijk jurylid' bracht hij zijn wijze woorden te ieders gehore (al mocht hij van mij nog ietsjes méér onafhankelijk zijn en ook maar meteen áchter de coulissen gaan zitten) en zo bleven er na talloze afgevallen kandidaten ook maar twee juryleden over.
Zo kabbelde alles rustig voort, tot die ene avond, op den zondag den negentienden februari in het jaar onzes Heren, dat X6 afviel. Zulk ene frisse, sprankelende, vernieuwende groep viel ten prooi aan de duizenden stemmertjes die Richy's blunders, met als toppunt zijn New York (getooid in kledij en al!) van de afgelopen tijd vergaven. . . en dat alles met maar twee procent verschil qua stemmen! Het zou toch verboden moeten worden.
Natuurlijk was X6 niet dé groep der groepen en natuurlijk zouden ze nooit kunnen hebben winnen en natuurlijk zou de naam zijn kracht verliezen in Engels sprekende landen (ex-zes wordt immers ex-six!). Er waren er ook maar enkelen bij die écht leuk konden zingen of überhaupt een keer aan het woord kwamen (Ik ken zelfs nog maar twee namen!). Maar toch. . . de vriendschap tussen hen, het plezier, hun toch zeker knappe zangkunsten (met het oog op Sanne). . . Ze hadden deze aftocht gewoon niet verdiend.
Richy, daarentegen, mocht van mij linea recta weg. Zijn onnozele blik, valse en lelijke stem en zijn totaal niet vernieuwende repertoire waren het van mij echt niet waard om hem door te laten gaan. Maar ja, heb ik me laten vertellen, smaken verschillen. En laat zijn uiterlijk nou nét de smaak zijn van duizenden meisjes wier mobieltjes al in d'n aanslag lagen bij het openen van de lijnen! Zij zorgden er toch maar voor dat X6 met twee procent minder stemmen naar huis kon vertrekken. Ineens. Doei. Zonder pardon (nou ja, wél met eerst een uur extra show, een zenuwslopend muziekje en zowat hun hele levensloop).
Maar, hoe treurig wijlieden ook zijn mogen, hoe veel Richy aanbiddende meisjes er ook zijn, neemt dit alles niet weg dat Sharon gaat winnen! En winnen mag ze van mij, absoluut! Haar stem, haar blik, haar gevoel voor muziek, dat eenieder tranen op de ogen kan toveren, haar muzikaliteit. . . haar X-factor! Deze redenen zorgen ervoor dat ook anno 2007 Nederland weer een groot idool rijker gaat en zal worden. En wel te verstaan Sharon uit Biddinghuizen! Nou alleen nog maar wachten tot de finale op zaterdag!
Het was even wennen (al dat rood!) maar uiteindelijk is De X-Factor me toch wel weer bevallen. Dit alles werd gepresenteerd door Wendy van Dijk, bekend van Hart in Aktie (waar ze haar van mijn part bij best hadden mogen laten, maar soit).
Zodoende arriveerden we bij de live-shows met een leuke groep zangers en zangeressen. Zo waren bijvoorbeeld Groovin' Sound doorgegaan (wie waren dat ook alweer?) maar ook Anja, die volgens sommigen al een artieste van wereldformaat was, Hearts (de mini-playback-show leeft voort!) en ons aller Dorine, met haar eigen charme en fantastische stem. Ook ging een finaleplaats niet voorbij aan Christian, een hoogst vriendelijke maar zich totaal niet als rocker gedragende (nee echt niet Henkjan!) jongeman.
De jury was deze keer ook niet mis, ast'mblieft! Onze dit jaar toch wel wat meer op de achtergrond zijnde Henkjan Smits, de altijd rechtvaardige doch charmante Marianne van Wijnkoop en op merkwaardige wijze scheef op zijn stoel zittende Henk Temming (de wederhelft van de voortdurende ruzie in de jury) fleurden de shows weer op. Zo werden de zangers in spe ook dit jaar weer van professionele kritiek voorzien, de ene keer gevolgd door een uitbundig gejuich, de andere keer vergezeld met een daverend "Boeh!".
Samen zorgden de kandidaten, de jury en niet te vergeten Wendy ("Christjaaan!") weer voor een goed gevulde zaterdagavond. . . en zondagavond! Want ook 's zondags, niet te vergeten, zaten wij allen voor de buis, de in totaal eigenlijk maar vijf minuten durende uitslag afwachtend. Eén voor één vielen de kandidaten af. De wat meer gevierde aftochten (Dag Hearts!) en de wat minder gevierde aftochten (Dorine zal in onze geest blijven) gingen aan onze ogen voorbij.
Henk Temming kwam zonder kandidaten te zitten (toch knap als je er met vier begon, meer dan de anderen hadden). Melanie met haar prille stem was de eerste van zijn pupillen die slachtoffer werd van zowel jurykritiek als weinig stemmen. Ruben beeldde zich te veel in volgens velen, en Dorine kon maar niet ophouden met de heks uit De Efteling's De Indische Waterlelies te spelen, wat haar fataal werd. En Anja had tóch niet dé X-factor, waardoor ze vorige week weggestemd werd, na de gevarenzone beter te hebben gekend dan haar microfoon.
Gelukkig, dacht ik, Henk zal nu niet meer iedere stok hoeven te zoeken om de kandidaten zijner collegae mee te slaan (ik werd hem al helemaal beu met zijn "Jullie hebben de verkeerde kleding aan!"). Als 'onafhankelijk jurylid' bracht hij zijn wijze woorden te ieders gehore (al mocht hij van mij nog ietsjes méér onafhankelijk zijn en ook maar meteen áchter de coulissen gaan zitten) en zo bleven er na talloze afgevallen kandidaten ook maar twee juryleden over.
Zo kabbelde alles rustig voort, tot die ene avond, op den zondag den negentienden februari in het jaar onzes Heren, dat X6 afviel. Zulk ene frisse, sprankelende, vernieuwende groep viel ten prooi aan de duizenden stemmertjes die Richy's blunders, met als toppunt zijn New York (getooid in kledij en al!) van de afgelopen tijd vergaven. . . en dat alles met maar twee procent verschil qua stemmen! Het zou toch verboden moeten worden.
Natuurlijk was X6 niet dé groep der groepen en natuurlijk zouden ze nooit kunnen hebben winnen en natuurlijk zou de naam zijn kracht verliezen in Engels sprekende landen (ex-zes wordt immers ex-six!). Er waren er ook maar enkelen bij die écht leuk konden zingen of überhaupt een keer aan het woord kwamen (Ik ken zelfs nog maar twee namen!). Maar toch. . . de vriendschap tussen hen, het plezier, hun toch zeker knappe zangkunsten (met het oog op Sanne). . . Ze hadden deze aftocht gewoon niet verdiend.
Richy, daarentegen, mocht van mij linea recta weg. Zijn onnozele blik, valse en lelijke stem en zijn totaal niet vernieuwende repertoire waren het van mij echt niet waard om hem door te laten gaan. Maar ja, heb ik me laten vertellen, smaken verschillen. En laat zijn uiterlijk nou nét de smaak zijn van duizenden meisjes wier mobieltjes al in d'n aanslag lagen bij het openen van de lijnen! Zij zorgden er toch maar voor dat X6 met twee procent minder stemmen naar huis kon vertrekken. Ineens. Doei. Zonder pardon (nou ja, wél met eerst een uur extra show, een zenuwslopend muziekje en zowat hun hele levensloop).
Maar, hoe treurig wijlieden ook zijn mogen, hoe veel Richy aanbiddende meisjes er ook zijn, neemt dit alles niet weg dat Sharon gaat winnen! En winnen mag ze van mij, absoluut! Haar stem, haar blik, haar gevoel voor muziek, dat eenieder tranen op de ogen kan toveren, haar muzikaliteit. . . haar X-factor! Deze redenen zorgen ervoor dat ook anno 2007 Nederland weer een groot idool rijker gaat en zal worden. En wel te verstaan Sharon uit Biddinghuizen! Nou alleen nog maar wachten tot de finale op zaterdag!
1 opmerking:
hey Yoïn!
Geweldig geschreven joh, en helemaal waar! Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik de laatste liveshow niet heb gezien, maar afgaande op de shows van de vorige weken, is het inderdaad niet terecht dat X6 eruit ligt!
Nou, we zullen het maar positief zien: Sharon steekt extra goed af naast Richy!
Een reactie posten