SOS 6

Al jaren behoort de omroep tot de eerste tien zenders op ieders televisietoestel: SBS 6 is niet meer weg te denken van zijn gebruikelijke plaats op kanaal zes. Maar terwijl zenders zoals RTL in de loop der jaren zijn uitgegroeid van kleine low-budget-kanalen zoals RTL Véronique tot dominerende media, lijkt het vastgeroeste SBS 6 zich de laatste jaren steeds meer te moeten redden, en dat met allerhande kunstgrepen. Maar juist dát maakt de nauwelijks het hoofd boven water houdende zender nu juist zo'n aparte verschijning in het Nederlandse televisielandschap. Kijkt u even mee in de wereld van SOS SBS 6?

Meteen in het oog springend is de alles onthullende aflevering van Peter R. De Vries over de zaak-Nathalee Holloway. Weken voor de uitzending hadden we drie keer per programma een onderbreking voor dé aankondiging: de zaak-Nathalee Holloway zou eindelijk opgelost zijn! Moeder Holloway werd overgevlogen uit de Verenigde Staten om voor de nodige emoties voor de camera te zorgen, en we hebben meer dan een uur naar een niet zo samenhangend verhaal mogen kijken. "Maar er was meer!" klonk het dan voor ieder reclameblok. Toch vreemd dat dat enkele maanden nadien nog niet het geval is. Zo ging dit programma samen met de andere weken van tevoren aangekondigde TV-premières van kaskrakers en diepgaande documentaires op SBS onder in de vergaarbak met het etiket 'leuk geprobeerd', waar overigens meerdere afleveringen van Peter R. de Vries in thuishoren, maar dat geheel ter zijde.

Laten we vervolgens een wat meer gevestigde kant van het altijd even baanbrekende SBS 6 eens onder de loep nemen. Zo is er de tot een begrip verworden Smaakpolitie of een andere, iets minder recente politievariant: de Modepolitie. Heel erg deskundige mensen toeren Nederland door om zware modemisdrijven - een moeder van veertig die in een drie jaar oude jurk loopt - of ziekteverwekkende bronnen van bacteriën, die de volksgezondheid bedreigen - een keuken met een open vuilnisemmer in plaats van een pedaalemmer - aan de kaak te stellen. Heel Nederland zit weer eens aan de buis gekluisterd als keurmeester Rob Geus door intensief speurwerk en jarenlange ervaring weer een broedplaats van voedsel- en warencriminaliteit oprolt. Althans, dat was de opzet. "Hier word ik niet vrolijk van!" schalt het iedere week nog uit de beeldbuis.

Over creativiteit gesproken. Als de bodem van de niet altijd even onuitputtelijke bron van ideeën zichtbaar wordt, heeft de campingzender altijd nog wel troef achter de hand: wat RTl 4 doet, kunnen wij ook. RTL 4's nieuwe programma Dancing on Ice was nog niet aangekondigd, of SBS 6 kwam al weer met zijn erg originele Sterren Dansen op het IJs. Gerard Joling werd uit de mottenballen gehaald en werd aangevuld met Nance, die we tegenwoordig door haar te veelvuldig verschijnen op de TV ook liever spreekwoordelijk kwijt dan rijk zijn. Maar laten we ook Popstars niet vergeten, een serie opnieuw gepresenteerd door bovengenoemd duo, nog geen half jaar nadat we hadden kunnen genieten van Idols 4, de altijd toch net iets meer succesvolle variant op vier.

Na weer met spanning voor de televisiekast te hebben gezeten, kijkend naar de levensbedreigende achtervolgingen in Wegmisbruikers! of naar een uitgemolken De 25 meeste/grootste/spraakmakendste/ingrijpendste, kunnen we iedere avond een professioneel vooruitzicht op het weer krijgen van niemand minder dan onze eigen Piet Paulusma, die zijn kennis naar eigen zeggen ontleent heeft aan een Teleac-cursus. Piets eigen vijf minuten: Piets Weerbericht. Vijf sprankelend intrigerende minuten, meestal op een camping bij ons of in het buitenland: een weerbulletin waarin we een kundig barbecue-advies krijgen, alsmede enkele zorgvuldig uitgedeelde cijfers voor het zwemweer. Dit alles wordt dan nog heuglijk afgesloten voor een opgetrommelde menigte trouwe campinggangers die ons de klassieker 'oant moarn' toeblèren. Nou, wie het échte weer en geen haaks op de realiteit staande voorspelling wil horen, richte zich tot een weerman of weervrouw van een van de andere omroepen.

Hoewel ik de trieste revival van Wie ben ik? en Shownieuws, nog zieliger dan de Privé, ben vergeten, moge het duidelijk zijn: SBS 6 is de laatste jaren steeds meer een karikatuur van zichzelf aan het worden geweest. Voor de zoveelste bekende afgeladen vracht van Funniest Homevideos raad ik u YouTube aan, voor echte goede films kunt u beter een DVD huren, en als u de verleiding tot het bekijken van een informatief programma echt niet kunt weerstaan, geef ik u graag het adres van zenders waarop deze wel uitgezonden worden. Kortom, verlost u het steeds maar weer om kijkcijfers schreeuwende SBS 6 toch eindelijk eens uit zijn lijden.

Hindernisrace over het fietspad

Vanochtend 2 september 2008 was het weer zover: een van de vele dagen dat ik naar school fiets vanuit Drunen naar Waalwijk. Daarbij rijd ik over het Halvezolenpad, een onlangs aangelegd fietspad recht van Waspik tot in Drunen. Maar wat een tocht rechtstreeks van het ene naar het andere punt had moeten worden, werd een ware survivaltocht. . .

Het bewuste fietspad met wat hoge mensen bij de inhuldiging.

Het is misschien nog niet duidelijk waar ik het over heb. Nou, ik heb het over de schoolgaande jeugdelingen op weg naar hun school, die met hun trapmobielen hetzelfde fietspad begaan als dat waar ik over rijd. En dit is nou net waar de ramp begint!

Mijn overlevingsreis, begonnen met goede moed, startte al bij de molen in Drunen. Nu komen daar enkele paden bij elkaar uit: eentje vanuit Drunen en eentje vanuit d'n Elshout, die beide het lange Halvezolenpad kruisen. Wel, van links vanachter wat struiken kwamen twee wupjes – ja, dat betoog hebben we reeds gehad in een vorige editie – ongegeneerd met enkele kilometers per uur het fietspad op gedraaid. In de reflex waarmee ik hen ontweek, reed ik bijna bovenop een horde andere wuppen jeugdige medeweggebruikers, die het verstandig vonden, midden op het fietspad – en nee, niet ernaast op het gras, waar toevallig wel heel veel plek was – hun vriendjes en vriendinnetjes op te wachten.

Toen ik eenmaal aan hen ontkomen was, bleek het zo te zijn dat er van de ruimte tussen hen en de andere kant van het fietspad niet veel meer overgebleven was dan een dunne strook voor één fietser. Niets mis mee, hoor ik je denken, behalve als er twee jongetjes zonder schaamte recht op me af komen rijden, door dezelfde smalle ruimte, een hele rits Turkse scheldwoorden hunnerzijds tot gevolg.

Zoiets kan gebeuren, dacht ik toen nog. Maar in de verte doemde een kudde make-up-dozen op in rijen van vijf. En gezien het fietspad ontworpen is voor verkeer in beide richtingen, was er voor mij, die inmiddels de rechterflank tegemoet reed, nog maar weinig plek over. Na een ontwijking die vooral te danken was aan geluk, stuurde ik van het gras het fietspad weer op.

Van de schrik bekomen en in gestaag tempo verder rijdend, kwam ik op het gedeelte van het fietspad tussen mijn school en het RKC-stadion. Met andere woorden, ik was aanbeland in SG De Overlaat-land. Het land waar meiden elkaar onderling 'jonguh!' noemen en de echte jongens een aanspreekvorm voor elkaar hebben ontwikkeld die steevast eindigt met een ziekteverwensing. Het is op dit stuk fietspad gebruikelijk dat men willekeurig zowel links als rechts rijdt, waaraan toegevoegd moet worden dat de gemiddelde snelheid onder die van de rollator ligt. En aangezien ik gewoonlijk nog wel op tijd op school wil zijn, zette ik een tandje bij en begon het Herculeswerk van het inhalen. Na enkele keren langsscherende scooters en een medley van brugklassers, rokende 12-plussers en verrassend mannelijk schreeuwende dames – en daarop toe nog een verdwaalde wielrenner die 's ochtends om acht uur nog even met 40 over het fietspad dacht te kunnen rijden – ontweken te hebben, naderde ik eindelijk het doel: het Dr. Mollercollege te Waalwijk.

Laat ik deze wellicht eindeloze tirade besluiten en je de overige midden op het fietspad op hun vriendinnen wachtende dames besparen, alsook de jongens die gauw door rood oversteken omdat-het-zo-stoer-is, en de basisscholiertjes die op de vouwstep met een rugzakje en een appel opeens voor je op het pad verschijnen. Eén ding wil ik nog wel aan dit alles toevoegen: weet waar je aan begint, als je 's ochtends naar school rijdt.

Digitaal geknutsel leidt tot unieke cd

Door Sander van Mersbergen - BRABANTS DAGBLAD, LANGSTRAATEDITIE

05 maart 2008 - WAALWIJK - Binnenkort te bestellen: Dutch and Down Under Piano Rags. Een cd en een boek met composities van de 17-jarige Waalwijker Yoïn van Spijk en de 61-jarige Australiër Paul Copeland, uitgevoerd door de Amerikaan Tom Brier.

Op zich al bijzonder, maar de manier waarop het product tot stand is gekomen, is uniek.

"Ik heb ze allebei nog nooit gezien", zegt Yoïn thuis in de Vivaldistraat in Waalwijk. "Het hele proces heeft via internet plaatsgevonden. Twee jaar geleden begon ik met het componeren van ragtime." Ragtime is een muziekstroming die begin 20e eeuw ontstond in Amerika en op de piano wordt uitgevoerd. Bekendste voorbeeld is het deuntje uit een oude Felix-reclame, 'The Entertainer' van de Amerikaan Scott Joplin.

"Met dat nummer is het voor mij begonnen", zegt de VWO-scholier van het Dr. Mollercollege. "Ik stuitte erop tijdens het downloaden en vond het meteen leuk. Toen ben ik verder gaan zoeken naar werk van Joplin en kwam ik er achter dat ik alles leuk vond." De liefde voor ragtime was geboren.

Twee jaar geleden maakte hij zijn eerste voorzichtige composities, gebaseerd op 'The Entertainer', met het computerprogramma Sibelius. Yoïn is een autodidact. "Op school heb ik noten leren lezen en ik heb mezelf piano spelen aangeleerd, echt les heb ik nooit gehad. De ragtime-stukken die ik schrijf kan ik zelf ook niet spelen."

"Op internet zijn er sites waar componisten muziek plaatsen, die door andere mensen gedownload kan worden. Op die manier kwam ik Paul Copeland tegen. Ik besloot mijn compositie onder zijn aandacht te brengen. En hij reageerde meteen enthousiast."

Copeland reageert vanuit Lilydale in Australië, waar het hartje zomer is: "Het stuk dat ik kreeg was in de basis heel erg goed. Ik sleutelde er een beetje aan en stuurde het weer terug naar Yoïn. Zo hebben we uiteindelijk acht stukken gecomponeerd, waarvan er zeven op cd en bladmuziek staan."

Van Spijk heeft de proefversie van de cd al in huis. Uit de boxen klinkt vrolijke, springerige pianomuziek, allemaal geënt op het werk van Joplin. "Dat is bewust."

Het idee om de muziek te publiceren, ontstond na verloop van tijd. "We wilden de muziek laten inspelen door een pianist", zegt Yoïn. Copeland kwam met de Amerikaan Tom Brier op de proppen." Copeland: "Hij is een befaamd ragtime-pianist, één van de grootsten. Ik kende hem niet persoonlijk maar heb hem opgebeld met de vraag of hij de stukken wilde spelen. Toen hij ze zag was hij meteen om."

De manier waarop Dutch and Down Under Piano Rags tot stand is gekomen is uniek. Paul Copeland heeft het in ieder geval nog nooit meegemaakt. "Zeker niet in de ragtime." Ook Yoïn weet niet of het eerder voor is gekomen.

Copeland is van huis uit pianoleraar, en heeft dus wel enige kijk op de zaak. " Het is opmerkelijk dat een 17-jarige geïnteresseerd is in ragtime. Yoïn is een getalenteerd componist. Hij is heel muzikaal. Als hij hard werkt kan hij verder komen."

Het product wordt in verschillende versies uitgebracht: Nederlandstalig, Engelstalig, gebonden, met spiraalband (voor in de bibliotheek) en speciaal voor concertpianisten (met losse bladen, zodat ze niet telkens de pagina om hoeven te slaan). De muziek wordt aan de man gebracht via Lulu.com, een site waarop artiesten en kunstenaars hun werk kunnen presenteren.

Van Spijk en Copeland hebben allebei een pagina op de site, de ene in het Nederlands, de andere in het Engels. Van ieder product dat verkocht wordt, houden ze een beetje over, iedere bestelling wordt namelijk apart gedrukt en verzonden. Yoïn verwacht er niet rijk van te worden. "Ragtime is niet de meest gangbare muziekstroming en zo groot zal de oplage nou ook weer niet zijn. Voor mij is het vooral hobby."

Koop nu de CD en bladmuziek op http://stores.lulu.com/yvanspijk

Idols 2008

Hoewel het vaste prik is geworden, is de prik er wel een beetje uit: Idols, dé talentenjacht voor mensen die een maand bekend willen zijn en dan - na nog een keer bij Life and Cooking geweest te zijn - in de vergetelheid raken. Na maanden van hard werk zijn het de uitverkoren Nikki en Nathalie die in de finale van Idols 4 staan.

Enkele maanden geleden werd het op de televisie aangekondigd: Idols 4 zou binnenkort op de buis komen, na er een jaartje tussenuit geweest te zijn. Dit jaar zouden er een paar grote veranderingen zijn in de jury: Henkjan Smits - dé muziekkenner en dé juryvoorzitter - had zijn plaats bij Idols ingeruild voor de toch veel prestigieuzere plaats bij De Nieuwe Uri Geller, het kijkercijferkanon - ahum! - van SBS, om presentator van het call-centre van dat programma te worden. Afijn, zijn lege stoel werd graag opgevuld door John Ewbank, ook producer en songwriter. Tussen Erik van Tijn en de inmiddels vastgeroeste Jerney Kaagman nam hij plaats om een rechtvaardig doch streng oordeel te vellen.

Maar hij was niet het enige nieuwe gezicht: de diva's Geer en Goor lieten hun wegen scheiden en laatstgenoemde werd ingeschakeld om de kijkcijfers - zullen ze dan toch geweten hebben dat die dit jaar lager zouden zijn? - eens op te schroeven. Althans, ze kunnen Gordon haast niet ingeschakeld hebben om net zo'n rechtvaardig doch streng oordeel te vellen, gezien hij al plat ligt met de tranen in zijn ogen voordat de kandidaten hun coupletje en refreintje tot een goed einde hebben gebracht.

Wat niet aan Idols veranderd is, is de verscheidenheid aan mensen die over de vloer komen. Zo mochten we ons dit jaar verheugen over de komst van Khuki - u weet wel, die Indiase kleine vrouw die met een hink-stap-sprong in de richting van de stip waggelde en die haar faam vergrootte door bij Jensen in de uitzending te komen. Net als de vele andere duizenden kandidaten zette zij haar beste beentje vo. . . deed zij haar best. Ook zij werd door Gordon niet gespaard - "Heb je zelf je make-up gedaan?" - "Ben je je snor vergeten te scheren?" Zoals ik al zei, een kundig juryoordeel. Volgende kandidaat.

Bij wijze van traditie ontbrak deze keer ook Gracia weer niet. Zij onteerde het nummer "Ik hou van jou" op haar eigenste manier en werd net als voorgaande jaren met zachte hand de deur gewezen. Hoewel we niet moeten vergeten dat Gracia een veelzijdige vrouw is: ze kan zowel niet zingen als niet dansen, getuige haar verschijning bij Dancing Queen!

Na de gebruikelijk freakshow gehad te hebben, vorderde de show, volgden we de kandidaten door de theaterrondes en kwamen we uiteindelijk bij de finales. Achttien kandidaten waren het, waarvan er al zes meteen afvielen. Er werd hier en daar al gezegd dat er veel talent bij zou zitten, wat zich uitte later in de finalerondes. Hoewel ze niet allemaal even fantantisch waren. Natuurlijk, verschil moet er zijn en ze kunnen niet allemaal winnen. Gelukkig maar, want als Neil met zijn familie nog langer in de show had gezeten, was ik het vertrouwen in Idols al helemaal kwijt geweest. Gelukkig lieten de gillende, in groten getale stemmende meisjes het eens afweten en zo waren we een stapje dichter bij de finale: de finale, die uiteindelijk tussen de twee - in Gordons woorden - titanen Nikki en Nathalie gaat.

Het moet gezegd worden, dat Idols, ondanks de dit jaar tegenvallende kijkcijfers, nog nooit zulk talent heeft geproduceerd. Nathalie doet niet onder voor een Tina Turner en stapt met een dijk van een stem fier over het podium; Nikki verrast ons steeds weer met wat voor nummer dan ook, dat ze steeds zo'n boost geeft, dat je haar versie verkiest boven het origineel.

En net als bij de verkiezingen was deze week voor de ontknoping een hectische! Met hun eigen bus toerden ze dames door het land om overal en nergens op te treden voor hun fans. Dat 'overal en nergens' valt misschien beter te omschrijven met een basisschooltje hier en daar, en een podiumpje dat geen naam mag hebben, ergens op de markt in Nederland.

Verschillende radiostations interviewden de juryleden ook, waarvan één interview eruit sprong: dat met Jerney Kaagman. In plaats van haar gebruikelijke "En wat een leuk jurkje!" sprak ze deze keer in een andere toonsoort en vertelde ons dat 'die zwarte muts' er maar uit zou moeten. Pardon? Jazeker. In Gordon on Air deelt het vrouwelijke jurylid ons mede dat Nathalie zowel zwart is als een muts, dus een zwarte muts is. "Ik denk dat de mensen thuis de energieke optredens van Nathalie misschien een beetje zat zijn." Nou, je moet maar durven. Nou, je moet maar durven. Overigens heeft Jerney, nadat een kamerlid over haar als discriminerend geziene uitspraak gevallen was, haar excuses aan Nathalie aanbgeboden. De opmerking zou zo niet bedoeld zijn geweest.

Dit is overigens niet het eerste relletje om Nathalie: de 'kersverse' bescheiden Nathalie Makoma is al een ster in thuisland Congo en heeft al lang een platencontract en een award in haar pocket. Het is erg fijn om te weten dat alles zo eerlijk gaat in de strijd van onervaren zangers naar de top.

Maar, hoe het ook zij, het moet gezegd worden dat we dit jaar twee fantastische zangeressen hebben, die morgen, zaterdag de 1e maart, zullen strijden om de titel Idol 2008. Kijkt u mee?

Dancing Queen!

Zoals het een goede zender betaamt, maakte SBS6 de afgelopen maanden al veel reclame voor hun nieuwe, nog niet eerder vertoonde programma: De Nieuwe Uri Geller! Maar daar gaan we het niet over hebben. We graven even iets verder in het bos dat we door de bomen niet meer zien, en dan komen we terecht bij Dancing Queen, de nieuwste poging tot een tegenhanger van Idols.

En gezien het deze keer niet om een playbackshow in een achterafzaaltje gaat zoals bij So You Wannabe a Popstar, moet ik zeggen dat ik het best een leuk programma vind. Dit keer wordt er niet gezocht naar de beste zanger of zangeres, maar naar de beste danser danseres. Dat laatste werd al meteen verkeerd begrepen door een bewoner van het door ons zo geliefd Lèmburg: Laurens! Hij of zij - of 'gwoon mijzalf' - wist ons vol overtuiging te brengen dat hij de nieuwe Dancing Queen zou worden. Of, zoals Nance dat zo mooi kon zeggen, de nieuwe Dancing Queer. Nadat hij zich nog even in een nieuw laag make-up gezet had, was de beurt aan hem om binnen te komen, te dansen zoals ie dat altijd doet in de nachtclub, en de deur gewezen te worden. Op naar de volgende kandidaat!

En dat was een meisje dat de uit de stoffige kast gehaalde - slechte woordkeuze - Barry Stevens spontaan bijna hetero deed worden. Zij was niet de enige die daarin slaagde, want ik kan niet meer op één hand tellen hoe vaak Stevens vanavond spontaan bijna hetero werd. Al durf ik te wedden dat hij meteen weer bij z'n oude gedachte terugkwam, toen de lieftallige deerne Gracia weer van de partij was. Na twee keer te mislukken bij X-Factor en Idols, besloot ze ook te kunnen dansen en meteen maar te komen om een derde keer te mislukken. Je zou bijna gaan zeggen dat mensen gaan beseffen dat ze niet kunnen dansen - en nee, ook niet kunnen zingen, Gracia - maar dat schijnt erg moeilijk te zijn. . .

Onder de kandidaten hadden we ook nog een lieftallige paaldanseres die nog erg jong was. Hoe jong, dat wilde ze niet zeggen, maar de tekst (30+) onder haar naam zei al genoeg. Het staat echter als een paal boven water dat ze erg haar best deed om te kunnen paaldansen, hoe kwaad het ook ging op haar leeftijd. Gelukkig hadden we de jury nog en vond ook deze mevrouw snel de deur.

Vervolgens was het de beurt aan Irma uit Amsterdam. Ze was gewoon Irma, ze hield heel erg veel van katten. En ze had het ook heel gezellig. En ook van honden. En haar stem leek heel erg veel op die van Madonna. Allemaal leuk en aardig, jammer alleen dat ze even vergat dat dit weliswaar een rip-off van Idols is, maar geen zangauditie! En dat ze dus vergat een beetje redelijk te dansen. Hoewel daar volgens mij ook niet veel van terecht was gekomen, als ze had geweten dat het om dansen ging.

Ik zou zo nog alinea's door kunnen gaan, maar ik zeg liever: zap zaterdag de 2e of iedere vrijdagavond daarna om half negen naar SBS6 en aanschouw met eigen ogen dé nieuwste sensatie van Nederland! (Of was dat nou Holland's Got Talent?)