Pasen - ehm, Kerst 2007

En kerstmis sloeg ook dit jaar niet over. Sint Nicolaas was nog maar net uit het zicht verdwenen of de kerstbomen werden massaal opgetuigd. Overal waar je je durfde te vertonen, zag je, hoorde je en rook je de kerst al. Kerst is het jaarlijkse feest waarbij we allemaal onze kerstboom, kerststal en kerstverlichting van stal halen, ons te barsten eten en we natuurlijk allemaal terugdenken aan het sterven van Jezus Christus. . . Of was het nou. . ?

Fout, hoor ik u al denken: kerstmis is het feest dat gevierd wordt ter nagedachtenis aan de geboorte van onze lieve Heer Jezus Christus. Nog steeds fout. Kerstmis is het feest dat het Germaanse Midwinterfeest heeft verdrongen, om zo over iedere heidense traditie een christelijk laagje te strooien. Maar goed, laten we de sfeer nu niet verpesten, hoor ik u opnieuw denken. Sinds eeuwen vieren we op 25 en 26 december kerst en sinds enkele decennia hoort daar ook de kerstman bij, een door Coca Cola gehypete Amerikaanse leenversie van Sinterklaas.

Kerst is ook het feest waarbij de kreet Vrede op Aarde hoort. Iedereen staat dan even stil bij het feit dat wij het hier zo goed hebben, en de kindertjes in oorlogsgebieden het jammer genoeg juist zo slecht. Laat ik de nadruk leggen op even. Op 27 december zijn we het allemaal weer vergeten en pakken we de kerstversiering weer in. Maar tot die tijd zijn we allemaal gulle gevers aan de goede doelen die in de kersttijd vragen om geld voor de directeuren daarvan de mensen die het wat minder hebben. We laten allemaal ons goede hart eens zien en kijken of we nog wat kleingeld over hebben, na de halve supermarkt, Hema, MediaMarkt, slagerij, Xenos, bakker, Intertoys en drogisterij leeggeshopt te hebben.

Maar laten we niet vergeten, dat kerst ook een feest is van samenzijn. Samenkomen in de kerk - al heb je sinds je doop geen kerk meer van dichtbij gezien. Het is wat dat betreft zelfs zo gek dat er in sommige gemeenten kaartjes moeten worden verkocht voor de kerk op kerstavond, omdat ieder gezinnetje die warme sfeer - hoewel het in kerken best koud is - nog even wil beleven. Afijn, als iedereen naderhand weer thuis is, worden er nog even traditiegetrouw wat worstenbroodjes gegeten en dan is het op naar eerste kerstdag. De kerstdagen zelf zijn deel twee van het samenkomen. Zoals het betaamt, zoekt iedereen de grootouders weer eens op. Hele volksstammen trekken erop uit om die ene tante in Groningen weer eens te zien. Nu ga ik iedere week wel naar m'n opa's en oma toe, maar degenen die dat niet doen, doen dat tijdens de kerst wel. Want dat hoort er toch wel bij, voor hun perfecte kerst, nietwaar?

Als de verplichtingen dan gedaan zijn, haalt heel Nederland tegen de avond z'n gourmetstel uit de kast en eet zich ziek aan het tijdens de afgelopen dagen ingeslagen eten. Want laten we niet vergeten dat de winkels dollars in hun ogen zien als ze eind december naderen. Rijen voor de kassa's en wegens de gevreesde drukte sluitende IKEA's zijn er dan ook in overvloed. Iedereen haalt nog even iets extra's in huis zo voor de kerst. De nieuwste iPods, Wii's en DVD's worden ingeslagen en op televisie probeert ieder voornaam merk zich nog even te promoten, opdat zij toch niet vergeten worden bij het plunderen der winkels.

Het moge blijken uit het bovenstaande: kerst is niet echt mijn ding. Nooit echt zo geweest ook. Nou was het vroeger op de basisschool nog wel gezellig. Samen precies hetzelfde werkje knutselen met lijm en die glitters die maanden later nog overal op zaten, en dan de hele middag naar dezelfde kerst-CD luisteren (resulterend in Last Christmas en So this is Christmas helemaal in je hoofd gebrand te hebben zitten voor de rest van je leven). Ach, kerst is toch best een leuk feest, maar hoe ouder je wordt, hoe meer je door die schone schijn heen gaat zien en hoe meer het je duidelijk wordt dat het eigenlijk een en al commercie is. . .

Volgend jaar is kerst er gewoon weer, dus op naar kerstmis 2008!

Vaka. . . Proefwerkweek!

Zo'n drie keer per jaar is het weer zover. De proefwerkweek staat voor de deur. Het trimester komt aan zijn hoogtepunt en wordt feestelijk afgesloten met wat proefwerken.

Voor het zover is, is er ook nog de week vóór de proefwerkweek. Het is een sport voor de leraren om al het opgespaarde werk dan in één keer als een grote bak modder over je heen te storten. Vrijdagochtend proefwerk Nederlands, week daarop in de proefwerkweek gewoon nog eentje. Zo'n week kom je niet gemakkelijk door. Alleman geeft nog even een paar idioompjes op om de motor vast warm te draaien.

Maar als de proefwerkweek zelve dan eenmaal in ons midden is, zijn we af van de zware last rustend op onze schouders. "Ja?" hoor ik u denken. "Ja!" hoort u mij zeggen. Niks lekkerders dan 's ochtends even voor twee proefwerken van huis gaan en dan naderhand om een uur of twaalf weer even hard terugkeren. Beetje leren, lekker ontspannen, je voorbereiden op wat komen gaat en het is weer morgen.

Nu moet ik toegeven dat leren voor zulke proefwerken me op zich wel makkelijk af gaat. Er zijn er bij die zitten uren te zweten boven hun boeken, wat me toch niet fijn lijkt. Hun wil ik dan ook aanraden mijn pro-proefwerkweekse woorden niet al te serieus te nemen, gezien het voor ieder verschilt. Maar één ding is zeker: voor mij is het iedere keer weer een gezellig weekje extra vakantie!

Hoe komen we aan 1040 uur?

Er is de laatste tijd veel over te doen: de nieuwe norm van de verplichte 1040 uur les per jaar die een leerling moet krijgen. Hoewel het aantal te maken uren niet nieuw is, wordt er strenger dan ooit tevoren door de inspectie gecontroleerd op het behalen van die norm, en hopelozer dan ooit halen scholen allerhande kunstjes uit om er dan ook aan te voldoen.

Nou is het gebruikelijk dat nieuwe plannen en hervormingen ervoor zorgen dat de dingen erop vooruitgaan. En daar scheelt het hierbij nu net aan. Jazeker, het is voortaan allemaal conform de nieuwste eisen aan het leren, niks op aan te merken. Maar daarmee komen we meteen op waar we moeten zijn.

Die nieuwe eisen aan het schoolgaan zijn heel erg simpel. Vroeger had je zoiets als je schoolcarrière goed afronden door middel van goed en gevarieerd les krijgen. Uit de tijd! Ach nee, tegenwoordig zijn er andere prioriteiten: er moet namelijk alles aan gedaan worden om te voldoen aan de regeltjes van de inspectie. Uren efficiënt invullen? Laat dat efficiënt maar weg en verander invullen maar in opvullen.

Tegenwoordig schijnt het namelijk de bedoeling te zijn per jaar 1040 uren te maken als leerling. 1040 uren waarin de schoolgangers op school zitten en iets zinvols doen. Zinvols? Naar hedendaags Nederlands zou men dat vertalen met bezigheidstherapie. Het maakt helemaal niet uit of je iets zinvols doet in die uren. Zolang je maar in geen geval huiswaarts gaat. Dus: stel, je hebt 3 tussenuren maar daarna een uur les, dan mag dat laatste uur niet verzet worden om vroeger uit te zijn. Want och, dat zou maar liefst 3 uren ‘les’ minder zijn!

Kwaliteit van school? Nee. Van de straat af houden van de hangjongeren? Ja. Dat liet een politica die er héél erg veel van af wist, zich laatst even ontglippen. “Ik wil niet dat mijn kinderen al om 1 uur thuis komen.” Jammer alleen dat de rest van schoolgaand Nederland mee mag genieten.

Nog een voorbeeldje. Stel, je maakt 27 uren in de week als leerling. Maar er moeten er 29 gehaald worden! Wat wordt er gedaan? Je moet in je vrije uren - tussenuren of na schooltijd - extra tijd maken door in de schoolbibliotheek huiswerk te gaan zitten maken, welke tijd dan afgevinkt wordt en bijgeteld bij je gemaakte uren.

En dit alles zou nog niet eens een ramp zijn, ware het niet dat we tijdens de normale lesuren nog net niet uit ons neus zitten te vreten. Neem het vak ANW - Algemene Natuurwetenschappen. Een leraar wist ons afgelopen jaar te vertellen dat het eigenlijk alleen maar een vak is om vaardigheden als spreekbeurten geven en werkstukken maken te oefenen. Maar daarvoor zaten we vorig jaar wel 3 uur per week extra op school. Laten ze die uren maar eens invullen met vakken die echt meer uur verdienen!

Of ‘s ochtends vroeg uit je bed komen en dan op school een kwartier voor het lokaal staan, omdat mevrouw de lerares nog even met een paar collega’s moet nakletsen van het weekend, 4 meter van de deur van het lokaal af. En maar extra uren inroosteren, jongens. . .

Laten ze daar bij het ministerie maar eens goed kijken naar hoe ze de kwaliteit van het leren kunnen verbeteren, in plaats van de kwantiteit met hopeloze pogingen die niemand baten. Want zeg nu zelf: goedgevulde lessen, van leraren (die hun eigen vak - getuige ANW - niet volslagen nutteloos verklaren) en ‘s middags wat vroeger vrij hebben is toch alles beter dan de uren uitzitten in een opvanglokaal en dan ‘s middags om 4 uur thuiskomen - maar hé, wél volgens de leerplichtnormen!

Edited: 29 november

Revenge of the Wups!

Wie kent het niet? Net nieuwe, kleine kindertjes, bepakt en bezakt met levensgrote rugzakken, angstig hun weg vindend in die o zo grote nieuwe school. . . Nee dus! Sinds dit jaar is het voortaan anders. De brugklassers laten niet meer over zich heen lopen! Ze vechten terug!

Waar ik vroeger nog wel eens een smak tegen de muur aan maakte, een ruk aan m'n tas kreeg of flink geduwd werd door een ouderejaars, is het nu toch allemaal anders. Opnieuw liep er op 20 augustus een nieuwe lading brugklassers. Niet meer in kleine groepjes, maar in zwermen. Zogauw de bel gaat, komen ze al om de hoek van de gang gestoven - nee, niet gelopen, maar gegleden, vallend, schreeuwend, trekkend, krijsend. Als wildemannen sleuren ze zich een baan door de menigte, nietsontziend. Staat er een groepje leerlingen van de bovenbouw? Aanloopje nemen en beuken! Is de trap naar boven te vol? Trek weg wat je wegtrekken kan en sprint naar boven!

Natuurlijk klinkt dit allemaal wel erg overdreven, maar dat is het niet. Ik ben dan zo iemand die beleefd blijft en die niet terug duwt, daar ik altijd wat medelijden blijf houden met de nieuwe zending. Maar soms kan ik me niet inhouden binnensmonds stiekem de nieuwe zending te vervloeken.

Vroeger had je de dikke, de zielige, de kleine, de extreem lange. . . en nu heb je de hard duwende, de trekkende, de schoppende en de sadistische. Sadistische? Jazeker. Er lopen er bij - het moet gezegd worden dat men zich maar beter veilig opbergt als men ze aan ziet komen - die andermans tassen, welke tegenwoordig voornamelijk heuptassen zijn - want ja, ze lopen niet meer met backpack-koelkasten op hun rug - zo hoog mogelijk optillen en dan wegsmijten, wat vaak betekent dat de slachtoffertjes vallen en er zo een kettingbotsing in de gang is.

Om dan nog maar te zwijgen over de nieuwe functie van onze binnenplaats. Ooit, toen was het nog een rustig stukske plein met wat natuur. Not anymore. Nu is het de ideale plaats voor speelkwartier - ehm, maak daar maar halfuur van. Als wij bij Duits uitleg krijgen over het werkwoord, is het op het speelplein één grote, gillende basisschool. Voetbal, tikkertje. . . en ja: verstoppertje. Laatst was het onze Duits-leraar genoeg: de man liep op het raam af, trok het open en bulderde met volle kracht tegen de kindertjes die zich verstopten buiten bij het lokaal, dat ze op moesten rotten met hun speelgoedautootjes, waarop ze en masse weg stoven. Dat is nog eens een aanpak.

Het moge duidelijk zijn: wuppen zijn niet meer wat ze geweest zijn. De eens zo brave en schichtige kindertjes zijn meedogenloze renmachines geworden. Meer dan vroeger denken ze nog dat ze op de basisschool zitten en meer dan vroeger denken ze dat ze dé groep 8 zijn. Laten we maar zeggen dat het er mettertijd wel uit slijt!

Harry Potter

Na een lange afwezigheid in ons dagelijks leven, heeft Harry Potter deze zomer een herleving mogen beleven. Zowel op het witte doek als op het witte papier slaat de Jongen Die Bleef Leven weer helemaal aan bij de kijkers en de lezers.

Alvorens verder te lezen, raad ik aan bedachtzaam te zijn op lichte spoilers en van dat soort gespuis. Ze neigen nogal vervelend te zijn voor degenen die alles al lezende willen ontdekken, zoals ik aan den lijve heb mogen ondervinden. Eén troost: spoilers wat betreft de afloop van het laatste boek, Harry Potter en de Relieken des Doods, zult ge hier nimmer vinden. . . simpelweg omdat ik het boek zelf nog niet heb gelezen.

Eind juli was het dan zover. Harry Potter en de Orde van de Feniks kwam in de bioscoop. Het was voor mij lang geleden dat ik het desbetreffende boek gelezen had en weldra stond de herleving van een verhaal dat me 2 jaar lang niks meer heeft geboeid, voor de deur.

Zonder verwachtingen - omdat ik op de hoofdlijnen na het ganse boek vergeten was - beklom ik de luxe bioscoopstoel. Na eerst een half uur naar reclame te hebben gekeken - en te denken van "Hebben we hiervoor lopen haasten?" - werden we dan eindelijk verblijd! Eindelijk werd het totaal donker en begon dat waar we zo op wachtten en geld aan hadden uitgegeven. . . de voorstukjes van andere, ook nieuwe films. . .

Weer een half uur verder was de film dan eindelijk begonnen. Het viel op dat deze erg sinister was en de ouders van ondergetekende misten achteraf gezien de toversfeer die zo duidelijk aanwezig was in de eerste film.

Want, het moge duidelijk zijn, in deze film is Hij Die Niet Genoemd Mag Worden Teruggekeerd. Niet in de vorm waarin we hem hadden verwacht, echter. Deze 'nieuwe' Voldemort (zo komt onze acteur Ralph Fiennes toch op me over) is weliswaar angstaanjagend (al moet die neus voor hém ook geen pretje zijn) maar hij bleek in de vierde film niet echt wat ik van De Heer Van Het Duister had voorgesteld. Om deze woorden enigszins te bekrachtigen, zie hier het verschil tussen Voldemort in de eerste film, gespeeld door Ian Hart.

. . . en Voldemort sinds de vierde film, gespeeld door bovengenoemde Ralph Fiennes.


De eerste komt goed overeen met de beschrijvingen in het boek: rode ogen, gehavend gezicht. . . maar geen slangenneus, welke de tweede Voldemort wel heeft, maar opeens meer een lid van de Blue Man Group geworden is, weliswaar niet 'blue' maar een vreemd soort wit. Bovendien komt de eerste Voldemort veel ouder over - hij is immers op 31 december 1926 geboren volgens J.K. Rowling - terwijl de tweede meer een dertiger is. Verder is het verschil tussen de twee zo groot wat betreft sfeer, dat het wel totaal andere personages lijken. Hier heeft men toch een steekje laten vallen. . .

Maar ik wijd weer veels te ver uit. We waren bij de film. Een film die, het moet gezegd worden, ons de essentiële delen van het boek verwezenlijkt toont, hoewel deze ietwat onhandig aan elkaar genaaid zijn. De film is geen film op zich als je de vorige delen niet hebt gezien en het lijkt een soort aanloopje te zijn naar de volgende film. Opeens blijkt er sprake te zijn van een profetie, ja, opeens. Waar we in de vorige films zo mooi door gesprekjes tussen Harry, Ron en Hermelien werden klaargemaakt voor wat komen zou, wordt ons hier gebeurtenis na gebeurtenis voorgeschoteld, tot 's films eind al nadert.

Waar niet over gezwegen mag worden, zijn de special effects. Petje af naar degenen die daar verantwoordelijk voor waren. Het vuur en het water in gevechtsscène tussen Perkamentus himself en Voldemort is prachtig. Ook de draak die Dorothea Omber (dat mens dat we graag door een mangel zouden halen tijdens de film) achtervolgde, was eveneens prijzenswaardig.

Hoewel dit voor mij niet 'de beste film van Harry Potter tot nu toe' was, mag ik toch zeker niet klagen en waren de anderhalf uur toch verbazend snel om - te snel.

Bovendien heeft de film me aangespoord om naar Bol.com af te zakken en twee jaar na dato toch Harry Potter en de Halfbloed Prins te kopen. Nu ik vergevorderd in het boek ben - en de per ongeluk ontdekte spoilers waar blijken te zijn, hier zwijgen we maar over - krijg ik des te meer zin in de verfilming van deel 6. Het zal me benieuwen hoe ze Professor Slakhoorn gaan verfilmen en of elke door Perkamentus verzamelde herinnering over Voldemorts verleden ook daadwerkelijk gestalte gaat krijgen.

Het zal niet lang meer duren of ik zal ook boek 6 dichtslaan, wachtend op de Nederlandse vertaling door Wiebe Buddingh' (met apostrof!) die op 17 november in de schappen zal liggen. Want dan zullen Voldemorts Gruzielementen opgespoord worden en dan zal bekend worden wie sterft. . . Harry Potter of Heer Voldemort. . . of allebei.

Lachen met taal

Een taalfout is iets waarover de één struikelt, de ander maakt ze aan de lopende band en nog een derde doet niks liever dan ze verbeteren. . . maar. . . lachen kun je er ook mee!

Op de achterkant van het tijdschrift OnzeTaal vindt men de rubriek Ruggespraak. Deze rubriek haalt zulke taalblunders uit allerhande kranten of websites. Ik zal er eens een citeren:

Omdat kinderen snel groeien en daardoor veel mooie en soms ook nieuwe kleding niet meer passen, bied ik mijn eigen nette, mooie schone baby en kinderkleding te koop aan.

Natuurlijk, mevrouw biedt haar baby aan tezamen met wat kinderkleding. Nee joh, zou men zeggen, ze biedt haar babykleding en kinderkleding aan. Ja, maar dat staat er niet. Waar het weglaten van een simpel streepje achter baby toch al wel niet voor kan zorgen!

Waar de volgende vandaan komt weet ik niet meer, maar leuk is hij wel:

10 doden waarvan 3 ernstig bij ongeluk

Ja ja, ernstige doden, 't kan tegenwoordig allemaal, zouden ze zeggen.

Afijn, zo had ik er vandaag een gezien toen ik op school een artikel stond te lezen over de actie Zip your Lip, gehouden door leerlingen van onze school. De kop was als volgt:

'Zip your Lip' zorgt voor weeskinderen

Iedereen die een beetje op de hoogte is van de actie Zip your Lip weet natuurlijk dat er door middel van een tijdje honger lijden geld opgehaald kan worden voor een goed doel. Maar, als je dit zo leest, zou het alles kunnen zijn! Bij verschillende ouders zijn de lippen dichtgeplakt opdat ze stikten, waardoor deze actie ervoor heeft gezorgd dat talloze kinderen wees zijn geworden!

Ook nog een leuke, door een simpel spelfoutje. Deze komt overigens weer van OnzeTaal, evenals de volgende citaten.

Molenstichtingen steken Soesters hard onder de riem: "Die molen, die komt er wel!"

Bedoeld is natuurlijk dat de molenstichtingen spreekwoordelijk de inwoners van Soest een hart onder de riem willen steken, maar nu de T een D is, lijkt het alsof ze eens lekker flink de Soesters onder de riem hebben gestoken. Aj. . .

Weer eentje uit het tijdschrift OnzeTaal:

Ik gebruikte altijd m'n moeder om m'n vieze kleren weer schoon te krijgen.

Was in de machine, wasverzachter erbij en moeder erbij. Huppa, schone was. Vanish zou bijna concurrentie krijgen.

En nog eentje:

Serviërs beschieten NAVO-vliegtuigen met Nederlanders.

Het moet toch niet gekker worden. Stelletje Nederlanders in de kanonnen en schieten maar!

Nog zo'n verhaspeling:

Steden verdwijnen door de vervuiling van satellietfoto's.

Ik zie het al helemaal gebeuren. Weg Amsterdam, New York, Tokyo, Moskou en Athene! Tja, jammer, hadden ze de foto's maar niet moeten vervuilen! Er had natuurlijk uit begrepen moeten worden dat steden van satellietfoto's verdwijnen, of liever gezegd er slechter op te vinden zijn, door de vervuilde lucht boven die steden.

Een echte blunder is de volgende ook. Let erop dat door het weglaten van voorzetsels - erg gebruikelijk in krantenkoppen - er zulke verwarringen ontstaan.

Kans op miljoenen extra eredivisieclubs

Ik zou er niet aan moeten denken! Het zijn er nu al teveel. Ja, hoor ik u al denken, miljoenen extra vóór eredivisieclubs. Maar dat staat er niet.

Nóg eentje:

Vliegen met hartafwijking niet gevaarlijk

Gelukkig nog aan toe! Ik was al bang dat de vliegen met een hartafwijking, rondvliegend in mijn huis, gevaarlijk waren! Wat een opluchting! Of nee, gebruik maken van een vliegtuig als men een hartafwijking heeft, is het dat? Tja. . .

Bij de volgende moge ik erop wijzen dat de desbetreffende borst in het volgende stukje niet slaat op een der vrouwelijke lichaamseigenschappen, maar op de ex-minister. Om verwarring te voorkomen, laten we maar stellen.

Borst gaat idioten verbieden

Het vrouwke zou het nog druk krijgen! Al die mensen verbieden! Ruik ik hier een vleugje 1940-45? Nee, 'tuurlijk niet, maar wat er wél staat is me nog onduidelijk. . .

Ook weer zo'n leuke:

Het advies is afgestemd op leeftijd, geslacht en eventuele andere aandoeningen van de patiënt, die van invloed kunnen zijn op de behandeling.

Dat Nederland een zorgstaat is, is tot daar aan toe, maar leeftijd en geslacht in de categorie van aandoeningen laten vallen, is wel het nieuwste van het nieuwste.

Hard zijn ze soms ook wel! De volgende is fantastisch:

EK Atletiek voor blinden en slechtzienden - Albert van der Mee grijpt net naast medailles

Laten we deze maar bestempelen als ongelukkige beeldspraak hè. . .

Nou, als laatste:

Een 45-jarige man uit Jambe bij Namen verdronk in zijn eigen kelder toen hij van de trap gleed om het waterpeil te controleren.

Natuurlijk. Meneer glijdt iedere ochtend eventjes van de trap af, maar toevallig is hij deze keer omgekomen.

En zo kan ik nog wel eeuwig blijven citeren. Fantastisch, zulke taalbloopers! Voor wie geïnteresseerd is: tijdschrift OnzeTaal heeft voor iedere uitgave weer geweldige blunders verzameld!

Lang niet meer geblogd. . .

Ik weet het, het is lang geleden dat ik in de pen geklommen ben hier op mijn blog, maar dat komt schijnbaar door al die drukte op - jawel! - school. Ik heb mogen genieten van enkele proefwerken waar de honden geen brood van lusten, en meer Duits gesproken dan mijn woordenboek pagina's heeft. . .

Afijn, het komt er dus op neer dat ik zeker niet dood ben (ja, het ís hier stil) maar dat de inspiratie momenteel een beetje op vakantie is, om het zo maar even subtiel uit te drukken.

Binnenkort meer!

De X-Factor (2)

Zaterdagavond de 25e was het dan zover: de X-Factor werd tot een hoogtepunt gebracht in de finale. Na een van paar fantastische optredens genoten te hebben, hoorde Nederland 's avonds laat de uitslag. En deze loog er niet om: Sharon heeft het felbegeerde platencontract gewonnen! En verdiend!

De ontlading na de uitslag (Foto: X-Factor website)

Om acht uur begon het festijn. Een groep 'fantastische' dansers (ahum. . .) opende de show en de kandidaten werden door ons Wendy naar voren gebracht. Ze vroeg op een euforische toon aan de finalisten hoe ze zich voelden. "Ik ben er helemaal klaar voor!" zei Richy (Ikzelf was al helemaal klaar met hém, liever gezegd!). Sharon, bescheiden als altijd, had er ook weer zin in.

De show was begonnen, en halverwege kwam Phil Collins (of Mister Phil Collinfff, aldus Wendy) ten tonele. Met zijn altijd te herkennen, karakteristieke stem liet hij ons nog 't een en ander horen, wat zeker mooi was. . . maar wat is die vent toch klein! Nooit gedacht. (Er was geen plaats meer in de auto voor zijn stelten, naar 't schijnt.)

Tegen het einde der show werden we massaal verrast door de 'eigen nummers' van de kandidaten - de componist werd ook nog even genoemd tussen neus en lippen door, maar dat scheen er niet echt toe te doen.

Het jurycommentaar was deze keer subliem (zucht. . .) en we kregen dan ook keer op keer te horen hoe veel ze wel waren gegroeid. Gelukkig gaf Henk een mooie onderbreking op deze lofprijzingen en vond hij Sharons júrk toch wel mooi! Het moet niet gekker worden.

Na meer dan anderhalf uur genoten te mogen hebben van al dat moois, verblijdde Wendy ons met een wel heel speciaal bericht: "De uitslag zie je vanavond!" (Het had niet langer moeten duren of we zagen de uitslag vannacht pas, maarja.)

Voor de uitslag kregen we een prettige onderbreking van Lotto Weekend Miljonairs Superzaterdag, of iets in die richting, waarna de uitslagshow aanving. Na opníeuw de hele levensloop van de kandidaten te horen hebben gekregen, werden we in Nederland na maanden eindelijk verlost met het alles zeggende antwoord: "Sharon!!!"

Richy werd zowat meteen naar de andere kandidaten gedreven met een welgemeend "Jij komt er nog wel" (zo in de toon van "Straks krijg je een snoepje!") en mee kwamen de slingers uit het plafond zetten. De jury en medewerkers kwamen naar het podium, bijna onder de voet gelopen door het blik persfotografen dat werd opengetrokken! Verbazingwekkend vlug daarna kwam de aftiteling al (nadat Sharon natuurlijk haar single nog even ten gehore had gebracht.). X-factor 2006/2007 was weer tot een goed einde gekomen.

Hoe zal het nu verdergaan voor Sharon? Laten we hopen niet zoals vorige jaren; de kandidaten zijn zowat verdwenen van het podium! Maar dat ze er zal komen, dat is zeker. Of Richy er zal komen, is minder zeker. Niet vanwege zijn talenten, maar vanwege zijn niet-platencontract. Zijn single ligt zowat bijna in de prullenbak! Op de website van X-Factor zou deze nog een tijdje te downloaden zijn voor het bescheiden (. . .) bedrag van ene euro vijftig. Natuurlijk zal deze doorgestuurd worden door wie dan ook, zodat straks heel Nederland met zijn single zit, maar het is toch jammer dat zoiets waar zoveel en zolang werk aan verricht is, nu al moet verdwijnen.

Ach, niet getreurd, het échte werk is bewaard gebleven in de vorm van Sharons single: Heartbreak Away! Met dit platencontract gaat ze het nog ver schoppen!

Balkenende 4

We hebben een nieuw kabinet! Het lijkt wel alsof we getrakteerd worden! Genaamd Balkenende 4 zal een nieuwe, frisse groep politici ons landje gaan besturen. Met aan Harer Majesteits rechterzij onze 'begenadigde' MPJP en links van haar PvdA-hopman Wouter Bos! Ze hebben er 'zin an' en willen allemaal graag een plaatsje achter die in groten getale aanwezige, felbegeerde persmicrofoons.

One big happy family! (Foto: de Volkskrant)

Onze politiek is vanaf donderdag ook vele nieuwe gezichten rijker (wie is dat type toch, boven Jan Peter?!). Maar ook oude bekenden, Golden Oldies met de nadruk op Oldies, zoals Piet Hein Donner of Ernst Hirsch Ballin, om maar even met de minsten te beginnen.

Wat dit nieuwe kabinet zo bijzonder maakt, is dat er sinds jaren weer eens wat linkse partijen bij zijn gekomen, waarbij men natuurlijk denke aan de PvdA en de hulptroep bestaande uit de toch enigszins links georiënteerde ChristenUnie onder leiding van André Rouvoet. Dat heeft Nederland toch wel verdiend, na al die jaren huwelijk tussen CDA en VVD. Maar, het is niet alles links wat er blinkt. Het CDA zorgt toch (volgens de meerderheid der stemmers) voor de benodigde portie gematigd (Christelijk!) rechts.

Maar hoe het zo allemaal gekomen is? Ik herinner het me als ware 't de dag van gisteren. Nederland was toe aan een nieuw kabinet. Daar Balkenende 3 ook weer bergafwaarts ging en een nieuw kabinet er toch aan zat te komen, was het in november weer eens tijd voor een ommekeer in de politiek. . . Althans, dat hoopten we. Jan Marijnissens e-mailactie (Jan is de man!) had goed werk verricht, waardoor Mark Rutte ook politiek gezien afgeserveerd werd (nadat dat wellicht al gebeurd was door het volk). Alles ging zoals het gaan moest en zo vernamen wij 's avonds, aan de buis gekluisterd, dat ook dit nieuwe kabinet er weer eentje van Balkenende zou gaan worden (minpuntje!).

Met nieuw vlees in de kuip zal Nederland de komende jaren bestuurd gaan worden. Nieuwe AOW-plannen, een Generaal Pardon voor alle asielzoekers (waar ze die generaal toch vandaan gaan halen weet ik ook niet) en ook deze keer weer grootse plannen om te gaan bezuinigen. Het zal mij benieuwen hoe dat laatste gaat gebeuren want ik ben al blij toe dat de heel de zorgsector afbrekende Hoogervorst eindelijk weg is. Ook maarschalk Rita Verdonk heeft de aftocht geblazen. Ze heeft haar ambt overgedragen aan Ella Vogelaar (zelfs de náám is al beter!).

We zullen zien of de in het verleden druk debatterende en ruzie makende PvdA en CDA tóch met elkaar overweg zullen kunnen, of het asielzoekersbeleid beter wordt, of het nieuwe ministerie Jeugd en Gezin aan gaat slaan en of Nederland eindelijk wat linkser wordt. Want dát mag het!

De X-Factor

Iedereen heeft er wel iets van gehoord of gezien: De X-Factor, de succesvolle opvolger van Idols. Idols was me voorgaande jaren goed bevallen, dus ook afgelopen herfst besloot ik maar weer eens te gaan kijken.

Het was even wennen (al dat rood!) maar uiteindelijk is De X-Factor me toch wel weer bevallen. Dit alles werd gepresenteerd door Wendy van Dijk, bekend van Hart in Aktie (waar ze haar van mijn part bij best hadden mogen laten, maar soit).

Zodoende arriveerden we bij de live-shows met een leuke groep zangers en zangeressen. Zo waren bijvoorbeeld Groovin' Sound doorgegaan (wie waren dat ook alweer?) maar ook Anja, die volgens sommigen al een artieste van wereldformaat was, Hearts (de mini-playback-show leeft voort!) en ons aller Dorine, met haar eigen charme en fantastische stem. Ook ging een finaleplaats niet voorbij aan Christian, een hoogst vriendelijke maar zich totaal niet als rocker gedragende (nee echt niet Henkjan!) jongeman.

De jury was deze keer ook niet mis, ast'mblieft! Onze dit jaar toch wel wat meer op de achtergrond zijnde Henkjan Smits, de altijd rechtvaardige doch charmante Marianne van Wijnkoop en op merkwaardige wijze scheef op zijn stoel zittende Henk Temming (de wederhelft van de voortdurende ruzie in de jury) fleurden de shows weer op. Zo werden de zangers in spe ook dit jaar weer van professionele kritiek voorzien, de ene keer gevolgd door een uitbundig gejuich, de andere keer vergezeld met een daverend "Boeh!".

Samen zorgden de kandidaten, de jury en niet te vergeten Wendy ("Christjaaan!") weer voor een goed gevulde zaterdagavond. . . en zondagavond! Want ook 's zondags, niet te vergeten, zaten wij allen voor de buis, de in totaal eigenlijk maar vijf minuten durende uitslag afwachtend. Eén voor één vielen de kandidaten af. De wat meer gevierde aftochten (Dag Hearts!) en de wat minder gevierde aftochten (Dorine zal in onze geest blijven) gingen aan onze ogen voorbij.

Henk Temming kwam zonder kandidaten te zitten (toch knap als je er met vier begon, meer dan de anderen hadden). Melanie met haar prille stem was de eerste van zijn pupillen die slachtoffer werd van zowel jurykritiek als weinig stemmen. Ruben beeldde zich te veel in volgens velen, en Dorine kon maar niet ophouden met de heks uit De Efteling's De Indische Waterlelies te spelen, wat haar fataal werd. En Anja had tóch niet dé X-factor, waardoor ze vorige week weggestemd werd, na de gevarenzone beter te hebben gekend dan haar microfoon.

Gelukkig, dacht ik, Henk zal nu niet meer iedere stok hoeven te zoeken om de kandidaten zijner collegae mee te slaan (ik werd hem al helemaal beu met zijn "Jullie hebben de verkeerde kleding aan!"). Als 'onafhankelijk jurylid' bracht hij zijn wijze woorden te ieders gehore (al mocht hij van mij nog ietsjes méér onafhankelijk zijn en ook maar meteen áchter de coulissen gaan zitten) en zo bleven er na talloze afgevallen kandidaten ook maar twee juryleden over.

Zo kabbelde alles rustig voort, tot die ene avond, op den zondag den negentienden februari in het jaar onzes Heren, dat X6 afviel. Zulk ene frisse, sprankelende, vernieuwende groep viel ten prooi aan de duizenden stemmertjes die Richy's blunders, met als toppunt zijn New York (getooid in kledij en al!) van de afgelopen tijd vergaven. . . en dat alles met maar twee procent verschil qua stemmen! Het zou toch verboden moeten worden.

Natuurlijk was X6 niet dé groep der groepen en natuurlijk zouden ze nooit kunnen hebben winnen en natuurlijk zou de naam zijn kracht verliezen in Engels sprekende landen (ex-zes wordt immers ex-six!). Er waren er ook maar enkelen bij die écht leuk konden zingen of überhaupt een keer aan het woord kwamen (Ik ken zelfs nog maar twee namen!). Maar toch. . . de vriendschap tussen hen, het plezier, hun toch zeker knappe zangkunsten (met het oog op Sanne). . . Ze hadden deze aftocht gewoon niet verdiend.

Richy, daarentegen, mocht van mij linea recta weg. Zijn onnozele blik, valse en lelijke stem en zijn totaal niet vernieuwende repertoire waren het van mij echt niet waard om hem door te laten gaan. Maar ja, heb ik me laten vertellen, smaken verschillen. En laat zijn uiterlijk nou nét de smaak zijn van duizenden meisjes wier mobieltjes al in d'n aanslag lagen bij het openen van de lijnen! Zij zorgden er toch maar voor dat X6 met twee procent minder stemmen naar huis kon vertrekken. Ineens. Doei. Zonder pardon (nou ja, wél met eerst een uur extra show, een zenuwslopend muziekje en zowat hun hele levensloop).

Maar, hoe treurig wijlieden ook zijn mogen, hoe veel Richy aanbiddende meisjes er ook zijn, neemt dit alles niet weg dat Sharon gaat winnen! En winnen mag ze van mij, absoluut! Haar stem, haar blik, haar gevoel voor muziek, dat eenieder tranen op de ogen kan toveren, haar muzikaliteit. . . haar X-factor! Deze redenen zorgen ervoor dat ook anno 2007 Nederland weer een groot idool rijker gaat en zal worden. En wel te verstaan Sharon uit Biddinghuizen! Nou alleen nog maar wachten tot de finale op zaterdag!

Een gloednieuwe weblog!

Vanavond kreeg ik ineens een ingeving: zou het niet leuk zijn als ik eens een blog maakte! Ik zat er al een tijdje over na te denken, maar na me goed te hebben laten inlichten zette ik de stap: Yoïn's Blog was geboren!

Ik weet nog niet echt wat ik er allemaal in ga schrijven, maar enthousiast als ik ben, gaat dat allemaal wel goed komen! Mijn muziek, video's. . . het zal allemaal zeker nog een keer langskomen!